Απόκοσμη ηρεμία!

Αυτή είναι η λέξη που με χαρακτηρίζει τις τελευταίες μέρες!

Ναι.Για ένα περίεργο λόγο νιώθω ηρεμία 

Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Πρώτη μέρα πανελλαδικών σήμερα

Μάθημα:Έκθεση!!

Πάντα είχα αδυναμία στο να γράφω εκθέσεις

να διαβάζω άρθρα,δοκίμια εφημερίδες ,λογοτεχνικά περιοδικά

βιβλία κλπ κλπ

Το να μου βάλεις περιορισμούς στην έκφραση

(πχ γράψε αυτό κι αυτό ή σε 500-600 λέξεις)

μπορεί να με "σκοτώσει"

αλλά έτσι είναι ο κανονισμός,οπότε έπρεπε να τον τηρήσω

όχι τίποτ'άλλο αλλά είμαι και καλό παιδί!:P

Anyway,όπως έλεγα πάντα μου άρεσε η έκθεση.

σημερινό θέμα: η Τέχνη.

Πώς να γράψεις για τη τέχνη σε 500-600 λέξεις;

Πώς να διατυπώσω αυτό που νιώθω εγώ για την τέχνη μέσα σε τόσες λίγες

πραγματικά λίγες

ψωρολέξεις.

Κείμενο: Πανανθρώπινο μήνυμα τέχνης της Αρβελερ

η οποία πιστεύω είναι από τους πλέον αρμόδιους που μπορούν να μιλήσουν για την τέχνη.

Είχε μάλιστα έρθει στα μέσα της χρονιάς και στο σχολείο,όπου απ'ότι θυμάμαι έγινε μια εκδήλωση και μίλησε κιόλας

Και ναι!

την ήξερα και την Αρβελερ και το έργο της προτού γράψω Πανελλαδικές

δεν περίμενα τώρα να την μάθω

κι ούτε περίμενα τον καθένα να μου κάνει επίδειξη: "την γνωρίζεις,ελπίζω...."

ΩΩ ναι!

την γνωρίζω

Κείμενο αρκετά δύσκολο μπορώ να πω

δυνατό όμως

πολύ δυνατό και μεστό

Εμένα μ'άρεσε!!

Φαινομενικά αρχίσαμε καλά λοιπόν...

Άντε να δούμε

Mama....

Όταν θυμάμαι τη μητέρα μου στο μυαλό μου έρχεται η λέξη καλοσύνη.
Ναι καλοσύνη.Πέρα από κάποιες εξαιρέσεις είναι ένας από τους πιο καλοσυνάτους ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου.Ήρεμη δύναμη...ξέρεις!
Ποτέ της δε θέλησε τίποτε.Μόνο μια οικογένεια ,αγάπη,αγκαλιές και ένα ταξίδι στην Ιταλία και στη Βενετία
Αυτές ήταν οι επιθυμίες της.Οι μοναδικές.
Κάποια τα κέρδισε,κάποια όχι.Της έμεινε μια νοσταλγία για την Ιταλία και για μια ενωμένη οικογένεια.
Το τελευταίο μάλιστα πολλές φορές τη φέρνει στα άκρα.Αλλά πάντα επιστέφει....αργά αλλά επιστρέφει.
Τη βλέπω στις παλιές φωτογραφίες και άλλες φορές χασκογελάω με τα 80s και άλλες φορές δακρύζω.
Θυμάμαι τα πάρτι που μου έκανε,τις διακοσμήσεις,τα υπέροχα φαγητά,τα χρωματιστά ποτήρια,τα ευφάνταστα ντεκόρ που όλοι τα θαύμαζαν!!
Θυμάμαι τα βιβλία της και για την ακρίβεια τα πάμπολλα βιβλία της που διάβαζε μετά μανίας,τις όμορφες κατασκευές που μου έφτιαχνε και που άδικα μου έδειχνε πως να τις κάνω,αφού ποτέ δεν είχα την υπομονή
Θυμάμαι το ζήλο με τον οποίο διάβαζε όταν σπούδασε για δεύτερη φορά.Τη σχολαστικότητα στις εργασίες και τις σημειώσεις της.
Θυμάμαι το παλιό μας σπίτι.Εκεί που ήμασταν ευτυχισμένοι.Πάντα έχω την αίσθηση πως εάν ήμασταν ακόμη εκεί θα ήμασταν ακόμα ευτυχισμένοι και πάντα όποτε περνάω χαμογελάω.Και με όποιον είμαι μαζί και τυχαίνει να περνάμε από εκεί κοντά πάντα λέω "Αχ το παλιό μου σπίτι".Συνήθως κανείς δε δίνει σημασία,αλλά εγώ το κάνω γιατί θυμάμαι και γιατί πάντα έρχεται ένας κόμπος στο λαιμό μου.
Τώρα απ'ότι πληροφορούμαι μένει μία τρελή που έχει βάψει κάθε τοίχο και διαφορετικό χρώμα.


Και λες και όταν φύγαμε από κει,άλλαξαν όλα.Μεγαλύτερο σπίτι,μεγαλύτερες ανέσεις αλλά ανάμεικτες μνήμες.O πάνω όροφος..άδειος.Μόνο εγώ για να ψαχουλέψω το παρελθόν πάω κι εκείνη μόνο για να βολέψει τα σιδερωμένα της ρούχα

Και με το σπίτι,άλλαξαν και οι άνθρωποι.Πλέον ούτε διαβάζει ούτε κάνει αυτά που την ευχαριστούν.
Ούτε πάρτι,ούτε ντεκόρ ούτε πολύ κόσμος.Δουλειά,σπίτι,σπίτι,δουλειά.Και χαμόγελα μόνο όταν υπάρχει κόσμος.Νιώθω ότι χαίρεται πραγματικά όταν έρχονται οι φίλοι μου.
"Δε θα έρθει το Σοφάκι σήμερα...η Τατιανή;",μου λέει με παράπονο καμιά φορά.

Έχετε νιώσει ποτέ να  ραγίζει η καρδιά σας;Εμένα ραγίζει όταν μου λέει πόσο τις έχουν λείψει οι αγκαλιές

Μου 'λειψες μαμά μου..Τόσο πολύ!Γύρνα πάλι....
Κάνε μου ένα τελευταίο πάρτι,πάμε να διαλέξουμε μαζί την τούρτα από το ζαχαροπλαστείο
Στόλισε το σπίτι όπως τότε,βάλε τα ρούχα που έχεις καταχωνιασμένα στην ντουλάπα σου
Και ας είμαστε μόνο εσύ κι εγώ...τραγούδησέ μου το τραγούδι και έλα να σβήσουμε μαζί το κεράκι

Χρόνια σου πολλά
Σε λατρεύω!

Just a click and everything will be gone...

Εντάξει..είπα τα λέμε  τον Ιούνιο,τώρα το ξελέω...
Άνθρωπος είμαι,μπούχτισα και λύγισα.

Σάπισα πάνω στα βιβλία,σε γνώσεις που δε νομίζω να μου ξαναχρησιμεύσουν  ποτέ
Δε λέω..ενδιαφέροντα όλα τα ιστορικά γεγονότα,οι ποιητές και οι συγγραφείς,τα λατινικά ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας αλλά φτάνει...

Εντάξει για να λέμε και του στραβού το δίκιο δε ξεσκίζομαι κιόλας.Αλλά δε το κάνω επίτηδες.Θέλω πολύ!Αφάνταστα πολύ, αλλά δε μου βγαίνει.Και να πεις ότι τα ξέρω τέλεια και ότι έχω βαρεθεί να τα βλέπω και να τα διαβάζω..εε εντάξει ούτε αυτό μπορείς να το πεις!Αλλά από την άλλη,ούτε και τύψεις έχω.Αυτό που ίσως με στενοχωρεί είναι ότι θα απογοητευτούν οι γύρω μου και ότι δεν θα με δουν στους επιτυχόντες της εφημερίδας,όπως περιμένουν:P

Χθες έπιασα το cello μου.Συνειδητοποίησα ότι δε είμαστε όλοι πλασμένοι για να κάνουμε τα πάντα.
Ούτε μουσική μπορώ να παίξω έτσι όπως θα ήθελα,ούτε η διαρκής μελέτη πάνω σε ένα βιβλίο με ελκύει.Εύχομαι τα χέρια μου να ήταν πιο δημιουργικά.Να μπορούσα να κάνω θαύματα με την τέχνη.
Αλλά θέλει χρόνο θέληση προσπάθεια και δουλειά.Κάτι που guess what; δεν έχω ούτε κατά διάνοια τώρα..

Θα τελειώσουν σύντομα όλα,όμως.Και ίσως έχω το χρόνο να αποφασίσω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου.Ναι.ΜΕΤΑ τις Πανελλήνιες.Συγγνώμη αλλά δε μπόρεσα με όλο αυτό το άγχος και την πίεση να προσδιορίσω από πριν τι είναι αυτό που θέλω να κάνω για το υπόλοιπο της ζωής μου.Έχω κάτι στο μυαλό μου η αλήθεια είναι αλλά δεν είμαι και γι'αυτό απολύτως σίγουρη.

Θέλω να τελειώνω,να με αφήσουν όλοι ήσυχοι με το υφάκι του τύπου "Ναι αλλά κάτι πρέπει να κάνεις στη ζωή σου και πρέπει να αποφασίσεις",να κάνω διακοπές,να γράφω τα κείμενά μου,να αγοράσω την κάμερα που έχω βάλει στο μάτι,να κάνω ταξίδια,να πάω στη Βαρκελώνη,να βλέπω τους φίλους μου όποτε θέλω και να φύγω να φύγω όσο πιο μακριά γίνεται!

just a click and everything will be gone
:)